Top 25

: Function ereg() is deprecated in /includes/file.inc on line 649.

Stanisław Szukalski, Katyń - projekt pomnika, 1979

Co stanowi kontekst sztuki?

Uwagi na temat sposobu rozumienia pojęcia kontekstu w sztuce kontekstualnej Jana Świdzińskiego.

W pierwszej części tekstu dokonam próby przybliżenia sposobu, w jaki pojęcie kontekstu jest używane w teorii i praktyce artystycznej (performance) Jana Świdzińskiego w oparciu o tekst jego najnowszej książki Sztuka i jej kontekst.

Natalia Gonczarowa - szara eminencja rosyjskiej awangardy XX wieku.

Początek XX wieku w Rosji to czas fermentu intelektualnego, burzy w sztuce, zmian na polu literatury. Nie tylko w Rosji zresztą wypiętrzały się nowe tendencje, artyści poszukiwali "nowego", pragnęli przekraczać pewne utarte formy i normy. Na początku ubiegłego stulecia dekadenckie nastroje zostały wyparte przez nieodpartą chęć eksperymentowania i dążność do rewizji kanonów estetycznych. Wszechogarniająca i gwałtowna polemika dotycząca dobrej i złej oraz wysokiej czy niskiej, a w Rosji lewej i prawej sztuki, przyniosła świeże rozwiązania i ogrom dzieł, o które dziś walczą muzea i kolekcjonerzy a które nierzadko wywoływały spory czy wręcz niezgodę na nie wśród odbiorców lub (szczególnie w Rosji) cenzurę.

Slapstick i rewolucja. "O Sentimental Machine" Williama Kentridge'a na 14. Biennale w Stambule

"Szanowny Panie, u wrót Konstantynopola mam zaszczyt zakomunikować Panu, że na turecką granicę przybyłem wcale nie z własnej woli i że przekroczyć tę granicę mogę jedynie, poddając się przemocy.

Bezdomne meble - o pomniku na Placu Bohaterów Getta w Krakowie

Pomnik na Placu Bohaterów Getta w Krakowie

Monumentalny Bill Viola

Sądząc po wystawie w Zachęcie Bill Viola to tak naprawdę dwóch artystów o tych samych nazwiskach, posługujących się w swojej pracy podobnymi środkami, zapożyczających od siebie nawzajem motywy i mających podobną świadomość medium, którym się posługują. Dzieli ich jednak to, czego oczekują od swojej sztuki.

Czytaj tekst Marcina Krasnego Bill i Viola
oraz rozmowę Pauliny Reiter z Billem Violą Ludzie nadal trochę boją się sztuki wideo.


Bill oraz Viola

Sztuka transgeniczna w twórczaści Eduardo Kaca



Sztuka transgeniczna to nowa forma działań artystycznych, wykorzystująca techniki inżynierii genetycznej, polegająca na transferowaniu syntetycznych genów do organizmu albo naturalnego materiału genetycznego z innej przestrzeni, w celu stworzenia unikalnej formy życia[1]. Została ona oficjalnie ogłoszona przez Eduardo Kaca w 1999 roku, podczas sympozjum Life Science, które odbyło się na festiwalu Ars Electronica w OK Centrum für Gegenwartskunst w Linzu, w Austrii, a po raz pierwszy założenia i idee tej formy działań artystycznych zostały opublikowane w artykule "Transgenic Art",w Leonardo Electronic Almanac, w roku 1998.




Zaczęło się od tego, że Soho poszedł na plażę

William Kentridge i jego brat Matthew Kentridge opowiadają Małgorzacie Sady o książce "The Soho Chronicles: 10 films by William Kentridge", napisanej przez Matthew (Seagull Books, 2015).

Rola kiczu na przykładzie pamiątek pontyfikatu Jana Pawła II

Kitsh- krzykliwa tandeta, od czasownika kitschen- kleić, składać byle jak. Termin kitsch wiąże się przede wszystkim z epoką powstawania nowej estetyki. Słowo to pojawiło się w Monachium około 1860 roku w handlu dziełami sztuki. Oznaczało tandetę, produkt artystyczny związany z handlem różnymi wytworami społeczeństwa. W polskich środowiskach artystycznych nazwa „kicz" przyjęła się w pierwszej połowie XX wieku, przede wszystkim w odniesieniu do obrazów. Kicz odnosi się nie tylko do obszaru sztuki, ale również jest kategorią, która dotyka wielu sfer naszego życia. Wojciech Burszta uważa, że kicz przynależy do ludzkiego losu.

Człowiek i zwierzę - problem granicy w Dziennikach Gombrowicza

Czy pies może być zwierzęciem tylko? Nie, pies jest zwierzęciem, ale jako pies, konkretny pies, buldog lub wyżeł. A gęś? A koń? Nie odbieraj mi mojej konkretności, bo ona właśnie jest moim życiem!
(Witold Gombrowicz, Dziennik 1957-1961)

Zwierzę patrzy na nas, a my jesteśmy przed nim nadzy. Możliwe, że w tym miejscu zaczyna się myślenie.

Rozmowa z Moniką Bakke o krytycznym posthumanizmie Diany Lelonek

Katarzyna Różniak: "Yesterday I met a really wild man" to cykl fotografii Diany Lelonek nawiązujący do kryzysu przekonania o wyjątkowości człowieka.

Feminizm ziemi. Powrót Teresy Murak

Kameralną retrospektywę prac Teresy Murak, jednej z polskich prekursorek sztuki feministycznej oraz sztuki ziemi prezentuje do końca czerwca Instytut Polski w Düsseldorfie. Warto przy tej okazji przyjrzeć się twórczości artystki,

Być jak David Bowie. Hagiografia i immersja na wystawie w Martin-Gropius-Bau

Zacznijmy od tego, że ta wystawa podoba się wszystkim. Nie spotkałam osoby, która po jej obejrzeniu wyrażałaby negatywne opinie

WHAT IN ME IS FEMININE?

The Polish-Ukrainian exhibition of feminist art, dedicated to the topic of “femininity” in the society, will be held at the Visual Culture Research Center (Kyiv) from November 19 to December 21.

Today we live in a world, where realization of political demand for equality of sexes has become possible despite real or imaginary differences between them. This implies a need for comprehensive reflection on cases of discrimination, as well as an analysis of "masculine" and "feminine" constructs.

Od nudy po upokorzenie. Wspomnienia więźnia nr 433, uczestnika eksperymentu Artura Żmijewskiego

Nie wolno nam było używać słowa eksperyment.
Ani symulacja. Ani doświadczenie. Ani film.
Żebyśmy mogli lepiej wczuć się w role. Żebyśmy uwierzyli, że to dzieje się naprawdę. Żebyśmy od razu weszli w sen.

Od początku chciałem być więźniem.
Chciałem być więźniem, żeby się później nie mieć czego wstydzić.
Na rozmowie z psychologiem usłyszałem pytanie: dlaczego?
Powiedziałem, że zawsze w rozgrywce między Indianami a kowbojami trzymałem stronę Indian.

Marcin Maciejowski. Tak jest.

Marcin Maciejowski to ostatni artysta ze sławnej trójki wchodzącej kiedyś w skład piecioosobowej krakowskiej Grupy Ładnie, który wreszcie doczekał się dużej, retrospektywnej wystawy swojej sztuki w Polsce. Krakowskie Muzeum Narodowe do stworzenia ekspozycji zaprosiło pracującą z nim od lat kuratorkę, Goschkę Gawlik. Zaproponowana przez nią narracja wystawiennicza, dodajmy, że uwodząca i przyciągająca rzesze widzów, oraz recepcja wystawy i sposoby jej promocji, a także to, w jaki sposób zmieniono przy pomocy tych narzędzi wizerunek artysty znany m.in. z pokazywanego w warszawskim MSN-ie na wystawie Nie ma sorry! filmu Julii Zborowskiej, analizuje Aleksandra Jach. Agata Jakubowska z kolei podejmuje się nowego sposobu odczytania sztuki Maciejowskiego ze szczególnym naciskiem na interesujące go genderowe gry. A Karolina Kolenda i Wojciech Szymański wypytują młodego klasyka o jego inspiracje i stosunek do sztuki - swojej, ale także przywoływanych na płótnach mistrzów.

Wymiary ciszy

Cisza nie jest problemem szeroko dyskutowanym - i nic w tym dziwnego. Przecież ona nie istnieje, można powiedzieć.

Susan Sontag i etyka fotografii.

Odsłona 1

Aparat fotograficzny i kamera filmowa stały się współcześnie narzędziami terroru. Fotograficzne i filmowe obrazy wyparły argumenty słowne. Nowym reżyserem filmowym został terrorysta i żołnierz.

Od 2003 roku oglądamy kolejne odcinki mordu na porwanych w Iraku zakładnikach. Grupa terrorystyczna Tawhid, kierowana przez Abu Musab Zarqawi,  opracowała modelowy scenariusz i scenografię. Ofiara umieszczona jest w centrum, klęcząc lub siedząc, po boku otaczają ją zamaskowani islamscy bojownicy trzymający w dłoniach broń. Układ postaci podporządkowany został niepokojącej symetrii. Z dwóch stron strzelby mierzą w głowę zakładnika.

Postminimalizm. Jazda po figurach

Porządek to nie jest coś, co powstaje prosto i liniowo. To układ, który wyłania się z chaosu, klaruje na moment po to, by znów rozpłynąć się w mgławicowej strukturze.

Trudna niezależność. O niezależnych przestrzeniach artystycznych

Co to właściwie jest project space?
Niezależne przestrzenie artystyczne, które określa się także jako project space, artist-run-initiative/ bądź gallery/ bądź space, galeria autorska, inicjatywa artystów czy galeria artystów powstają z potrzeby przeciwstawienia się głównym narracjom sztuki, prezentowanym przez instytucje publiczne. Powody owego „buntu" mają różne podłoża - od politycznych czy ideologicznych, poprzez ekonomiczne, aż po społeczne.

Nicola Samori "Religo". Narracja alternatywna

Napisanie tekstu o wystawie Nicoli Samoriego w szczecińskiej Trafo kusiło mnie niczym zakazany owoc. Powodów jest kilka. Po pierwsze, to duża wystawa sztuki sakralnej, na której jest co oglądać - zarówno dzięki wysokiej jakości prezentowanych obiektów, jak i atrakcyjnej aranżacji przestrzeni wystawienniczej.