Top 25

Rola kiczu na przykładzie pamiątek pontyfikatu Jana Pawła II

Kitsh- krzykliwa tandeta, od czasownika kitschen- kleić, składać byle jak. Termin kitsch wiąże się przede wszystkim z epoką powstawania nowej estetyki. Słowo to pojawiło się w Monachium około 1860 roku w handlu dziełami sztuki. Oznaczało tandetę, produkt artystyczny związany z handlem różnymi wytworami społeczeństwa. W polskich środowiskach artystycznych nazwa „kicz" przyjęła się w pierwszej połowie XX wieku, przede wszystkim w odniesieniu do obrazów. Kicz odnosi się nie tylko do obszaru sztuki, ale również jest kategorią, która dotyka wielu sfer naszego życia. Wojciech Burszta uważa, że kicz przynależy do ludzkiego losu.

David Nebreda - sztuka, czy szaleństwo?

Wielkich artystów niejednokrotnie postrzegano jako szaleńców, nawet gdy jednocześnie dostrzegano ich geniusz i talent. Gdy przypominamy sobie historię odciętego w szale ucha Van Gogha, nie mamy przed oczami lejącej się krwi lecz piękny i wyrazisty autoportret artysty z zabandażowaną głową - świadectwem samookaleczenia. Każda epoka ma takich szaleńców i od nas zależy czy dostrzeżemy w nich również wielkich artystów. Wobec Davida Nebredy nie waham się użyć tego określenia.

David Nebreda to hiszpański artysta zatopiony w mrokach własnego umysłu, od 20 lat cierpiący na schizofrenię paranoidalną, artysta permanentnie dopuszczający się na własnym ciele autodestrukcji, która nie raz niemalże doprowadziła go do śmierci.

Bezdomne meble - o pomniku na Placu Bohaterów Getta w Krakowie

Pomnik na Placu Bohaterów Getta w Krakowie

Marcin Maciejowski. Tak jest.

Marcin Maciejowski to ostatni artysta ze sławnej trójki wchodzącej kiedyś w skład piecioosobowej krakowskiej Grupy Ładnie, który wreszcie doczekał się dużej, retrospektywnej wystawy swojej sztuki w Polsce. Krakowskie Muzeum Narodowe do stworzenia ekspozycji zaprosiło pracującą z nim od lat kuratorkę, Goschkę Gawlik. Zaproponowana przez nią narracja wystawiennicza, dodajmy, że uwodząca i przyciągająca rzesze widzów, oraz recepcja wystawy i sposoby jej promocji, a także to, w jaki sposób zmieniono przy pomocy tych narzędzi wizerunek artysty znany m.in. z pokazywanego w warszawskim MSN-ie na wystawie Nie ma sorry! filmu Julii Zborowskiej, analizuje Aleksandra Jach. Agata Jakubowska z kolei podejmuje się nowego sposobu odczytania sztuki Maciejowskiego ze szczególnym naciskiem na interesujące go genderowe gry. A Karolina Kolenda i Wojciech Szymański wypytują młodego klasyka o jego inspiracje i stosunek do sztuki - swojej, ale także przywoływanych na płótnach mistrzów.

Kazimierz Malewicz – bohater tragiczny?


Napisał świadek i powiernik wielu wydarzeń sprzed lat.

Co mnie boli na wspomnienie ostatniego rozdziału życia Malewicza? Co mnie boli gdy sumuję upokorzenia jakich doznał on w tym czasie, wcześniej i po zgonie? Boli przemilczanie, omijanie tego

MS 2: Muzeum Sztuki w Łodzi przyciąga

Skala przestrzeni i śmiała ideowa koncepcja Kolekcji sztuki XX i XXI wieku (która obejmuje osiem dekad sztuki) wprowadza do polskiej praktyki nowy format instytucji muzealnej. Na trzech tysiącach metrów i trzech piętrach dawnej tkalni rozmieszczono w MS 2 czterysta dzieł sztuki podzielonych na cztery rozdziały tematyczne, z których każdy składa się z trzech kategorii organizujących narrację. Ekspozycja kolekcji wypada oryginalnie na tle nie tylko krajowym.
Adam Mazur, MS2: Muzeum Sztuki w Łodzi przyciąga;
Przestrzeń nieneutralna, układ maksymalnie otwarty. Z Jarosławem Suchanem rozmawia Marta Skłodowska;
Grzegorz Borkowski, Przekonujący sens ograniczeń;
Kamila Wielebska, Obliczanie rytmu. Katarzyna Kobro i Lygia Clark.

Stosowane sztuki społeczne: od symulakrum do aktywizmu (i z powrotem?)


Spędziłem niedawno dłuższą chwilę, dyskutując z uznaną polską artystką średniej generacji, która przekonywała mnie, że jako artystka nie należy do żadnej klasy społecznej. Jej zdaniem mówienie o tożsamości czy pozycji klasowej jest zasadne w przypadku robotników, prawników i innych "zwykłych" ludzi, jednak artysta, ze względu na szczególne egzystencjalne ryzyko, z jakim wiąże się jego praca, wymyka się podobnym klasyfikacjom. Socjologicznie rzecz biorąc, nie jest to prawda. Pierre Bourdieu szczegółowo analizował społeczne funkcjonowanie sztuki i sprawa klasowej pozycji artystów została przez niego rozstrzygnięta w dość przekonujący sposób.

Nagość w malarstwie rosyjskim

Igor Siemionowicz Kon

NAGOŚĆ W MALARSTWIE ROSYJSKIM

Я хочу выразить свою глубокую благодарность автору статьи за отважное решение вверить моему переводческому подпечительству свой текст. Я рада, что польские читатели согут теперь не только лучше знать, но и понимать вопрос наготы в русской живописи. Огромное спасибо!

Мария Наталия

Kwestie nagości w sztuce rosyjskiej nadal pozostają przez rosyjskich historyków sztuki nietknięte.

Kim jest autor? Na marginesie archiwum fotografii Eustachego Kossakowskiego z kolekcji Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie*


Z biogramów Eustachego Kossakowskiego - włącznie z tym zawieszonym na ścianie Muzeum Sztuki Nowoczesnej - dowiadujemy się kilku istotnych faktów.

"Nikt nie powiedział, że życie będzie bezpieczne". Mit Ai Weiwei

Ai Weiwei, jeden z najsłynniejszych współczesnych artystów chińskich i aktywistów społecznych, stał się wrogiem numer jeden chińskich władz.

Psy rasowe jako bio-dzieło sztuki?

Współcześnie jesteśmy świadkami zacierania się granic: między tym, co naturalne i sztuczne, między tym, co ludzkie i zwierzęce, między sztuką a nie-sztuką. Zainteresowanie kondycją zwierząt domowych, laboratoryjnych, hodowlanych i dzikich, staje się częścią badań akademickich oraz działań artystycznych. Skierowanie uwagi na zwierzęta i badania interdyscyplinarne rozwinęły się na bazie ruchów społecznych lat 70-tych. Refleksje na temat relacji człowiek-zwierzęta były odpowiedzią na konkretne społeczne i polityczne problemy. Lynda Birke wskazuje na podobną genezę women's studies i studiów nad zwierzętami .

Pan Wenus

Pan Wenus to tytuł przedziwnej, niesłusznie zapomnianej freakowato-queerowej powieści napisanej w 1894 roku przez francuską pisarkę Rachilde. Mamy tu wszystko, co charakteryzuje także znany i rozpoznawalny styl; styl pełen literackich precjozów, zdobniczych inwersji oraz szkatułkowych zwrotów dusznej, mdławej akcji, przywodzącej na myśl metaforę zbyt dojrzałych kwiatów w nie wietrzonym, zaciemnionym ciężkimi złoconymi storami pokoju - który w literaturze utrwalił Joris Karl Huysmans, autor pełnej klaustrofobicznego przepychu dekadenckiej powieści Na wspak (1884). Tyle, że Rachilde w cały XIX-wieczny schyłek epoki wielkiej burżuazji wpisuje coś więcej niż elitarną, twórczą dumę własnej tożsamości.

Sztuka transgeniczna w twórczaści Eduardo Kaca



Sztuka transgeniczna to nowa forma działań artystycznych, wykorzystująca techniki inżynierii genetycznej, polegająca na transferowaniu syntetycznych genów do organizmu albo naturalnego materiału genetycznego z innej przestrzeni, w celu stworzenia unikalnej formy życia[1]. Została ona oficjalnie ogłoszona przez Eduardo Kaca w 1999 roku, podczas sympozjum Life Science, które odbyło się na festiwalu Ars Electronica w OK Centrum für Gegenwartskunst w Linzu, w Austrii, a po raz pierwszy założenia i idee tej formy działań artystycznych zostały opublikowane w artykule "Transgenic Art",w Leonardo Electronic Almanac, w roku 1998.




Slapstick i rewolucja. "O Sentimental Machine" Williama Kentridge'a na 14. Biennale w Stambule

"Szanowny Panie, u wrót Konstantynopola mam zaszczyt zakomunikować Panu, że na turecką granicę przybyłem wcale nie z własnej woli i że przekroczyć tę granicę mogę jedynie, poddając się przemocy.

Koniec sztuki krytycznej według Zbigniewa Libery

Ta scena przeszła do historii: artysta stoi na schodach, uśmiechnięty, odświętny, obok dyrektor Agnieszka Morawińska, kuratorka Dorota Monkiewicz, z tyłu szykujący się do śmiertelnego boju gladiator Piusa Welońskiego. Tłum skanduje: Zbyszek! Zbyszek! Zbyszek! Jeszcze chwila i zaśpiewają sto lat. To prawdziwy triumf niegdysiejszego dysydenta i symboliczna data w historii sztuki polskiej. Z taką diagnozą trudno się nie zgodzić, gdy mamy do czynienia z podsumowującą wystawą artysty, który sam o sobie mówi „sztuka krytyczna to ja". A przecież wszyscy wiemy, czym jest sztuka krytyczna dla sztuki polskiej: to sól tej ziemi. Czytaj tekst Adama Mazura Libera Ist Mein Leben oraz Ewy Opałki Co robią kobiety w pracach Zbigniewa Libery.

Nie bardzo szczęśliwe urodziny

Bio-transfiguracje. Sztuka i estetyka posthumanizmu, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2010, s. 93 - 110.

Część II

Sztuki wizualne wobec nie-ludzkiego życia

 

Jeśli decydujesz się nie ograniczać potencjalnej "podmiotowości" do człowieka, dlaczego więc ograniczasz siebie do zwierzęcia?

Jean-Luc Nancy

 

Nic nie powinno być wyłączone. Powiedziałem "zwierzę" dla swoistej wygody i po to, by użyć nawiązania, które jest zarazem i klasyczne, i dogmatyczne.

NATALIA LL. Secretum et Tremor

Dziś dzieła artystki prezentowane są w Tate Modern w Londynie czy w Centre Pompidou w Paryżu. Ekspozycja w Zamku Ujazdowskim jest pierwszą tak obszerną wystawą indywidualną Natalii LL, proponującą zarazem nowe odczytania jej twórczości. Wystawa "Natalia LL. Secretum et Tremor" zderza wczesne prace artystki wypowiadającej się od końca lat 60. przede wszystkim w medium fotografii i filmu, śmiało eksplorującej wątki erotyczne czy kobiecej podmiotowości, z najnowszymi i mniej znanymi dziełami z lat 90. i 2000.

Kongres Kultury Polskiej

Plan Hausnera czy "mentalność radzieckiego działacza"? Taką alternatywę zaproponowali organizatorzy KKP. Trzeba też dodać, że w podsumowaniu KKP minister kultury, Bogdan Zdrojewski, nie wspomniał o sztukach wizualnych, a mówiąc o edukacji, ekscytował aię tym, że w szkołach podstawowych przywrócono "elementy pląsania". Dla "Obiegu" o Kongresie piszą biorący w nim udział paneliści, moderatorzy sympozjów, uczestnicy, akredytowani krytycy, a także osoby, które z powodów ideowych kongres zbojkotowały: Piotra Piotrowskiego, Joanny Mytkowskiej, Artura Tajbera, Piotra Kosiewskiego, Daniela Muzyczuka, Dominika Kuryłka i Ewy Tatar, Pawła Jarodzkiego, Moniki Szewczyk, Piotra Krajewskiego, Andrzeja Przywary, Łukasza Gorczycy, Adama Szymczyka, Agnieszki Pindery, Ewy Rewers, Pauliny Zarębskiej, Marii Poprzęckiej, Wojciecha Włodarczyka, Jarosława Suchana, Jolanty Gumuli, Ewy Wójtowicz, Jana Sowy, Artura Żmijewskiego. Zamieszczamy także rekomendacje przyjęte przez uczestników sympozjum Rynek dzieł sztuki....

Kicz, magia, religia. Katolicka popkultura w obrazach Julii Curyło

Malarstwo Julii Curyło przepełnione symboliką, hiperrealistyczne i surrealistyczne zarazem, porusza zagadnienia odrzucane przez hiperpoprawne politycznie społeczeństwo. Poprawność polityczna, często przesadne ograniczanie użycia symboli, obrazów, stwierdzeń i określeń, które potencjalnie mogłyby urazić niektóre grupy społeczne, stała się swoistą normą czy kanonem, elementem publicznego dyskursu, niejednokrotnie doprowadzając do cenzury oraz autocenzury sztuki. Cenzura ta w szczególności dotyczy grup etnicznych, mniejszości narodowych oraz religii. W Polsce, kraju silnie katolickim, to właśnie religia leży w sferze nietykalności, pozostaje tematem tabu, doktryną totalną, kreującą jedyny prawidłowy obraz rzeczy.

Być księżniczką! O koncepcji wystawy Zofii Stryjeńskiej

Przypominanie prawie zapomnianych i nie dość docenionych artystek jest zajęciem bardzo szlachetnym, a tym bardziej godnym podziwu, jeżeli czyni to mężczyzna. Kurator Światosław Lenartowicz nobilitował wystawą w Głównym Gmachu Muzeum Narodowego