como espiar sin descargar nada press localizar numero movil here exposed cell pics programas para espiar por satelite el mejor espia gratis de whatsapp mua giong ong noi necesito espiar espia mensajes de texto de celulares telcel gratis como funciona spyphone pro como espiar blackberry messenger descargar programa prism espia

SOLARIS. Nie minął czas okrutnych cudów. O nienarracyjności języka sztuki (fragment dysertacji doktorskiej)

Ubranie, świadectwo na istnienie naszego ciała i dodatkowo pasygraficzny dowód na to kim jesteśmy i byliśmy - zbiór (widocznych jako ubranie) znaków, wzorów, kolorów, jakości materiałów budzących czytelne skojarzenia z osobowością, funkcjami, pozycją, wiekiem, zainteresowaniami i płcią osoby je noszącej. Zostawiamy za sobą ubrania, jak porzucone kokony, wymienialną skórę - gdy rośniemy, przeprowadzamy się, takie zwykłe i takie świąteczne, które już niemodne i niepotrzebne jak „strój szkolny" czy ceremonialny oraz takie zalegające szafy, często staromodne, z innej epoki, po osobie zmarłej. Jest wśród tego też bielizna i skarpetki. Często zdekompletowane pary. Pojedyncze. Podarte. Nikomu niepotrzebne. Ja jednak sięgam po te pozornie „niepotrzebne", odrzucone elementy; odnoszę się do nich z największym szacunkiem, jako do materii pełnej symboliki i historii. Znajduję sens w ich „niepotrzebności". Pomiędzy kostką brukową a skarpetkami istnieje pewna niedookreślona łączność, która dzieje się w życiu, w ruchu i w aktywności człowieka - każdy zwykły niezauważalny krok będzie nadawał, tym dwóm pozornie odległym materiom specyficzną relację aktywności i istnienia.

PASYGRAFIA. SOLARIS I (Hommage a St Lem), 2006, kostka brukowa, skarpety, rajstopy , pończochy, (dzięki uprzejmości kolekcji: Morsbroisch Museum, Leverkusen)
PASYGRAFIA. SOLARIS I (Hommage a St Lem), 2006, kostka brukowa, skarpety, rajstopy , pończochy
(dzięki uprzejmości kolekcji: Morsbroisch Museum, Leverkusen)

Kostka brukowa to nieodłączny symbol miejskiej rewolty, buntu i niezgody, wykluczenia i przeciwstawienia się społecznym systemom - od słynnego paryskiego bruku ‘68, do bezdomnych śpiących na ulicach wielkich miast. (Tradycja symbolicznego odniesienia się do bruku miejskiego sięga końca XVIII wieku, czego przykładem może być znajdująca się w Muzeum Narodowym w Krakowie niewielka rzeźba generała Jakuba Jasińskiego z początku XIX wieku, autorstwa J. Simona: mała sylwetka generała wspierającego się na stosie kul armatnich ulokowana jest na granitowej kostce brukowej z ulic Warszawy XVIII wieku, wykorzystanej jako postument do tej niewielkiej rzeźby.)

PASYGRAFIA. SOLARIS III (Hommage a St/ Lem), 2006, kostka brukowa, skarpety męskie
PASYGRAFIA. SOLARIS III (Hommage a St. Lem), 2006,
kostka brukowa, skarpety męskie,
dzięki uprzejmości kolekcji: Muzeum Narodowego w Krakowie.

Skarpetki to część ubrania bezpośrednio stykająca się z ciałem, chroniąca skórę.
To widoczna spod ubrań „bielizna", często symbol statusu finansowego (jedwabne, zdobione), światopoglądu (sportowe, koronkowe) i przynależności społecznej (kolorowe) czy politycznej (czarne kanoniczne czy właśnie kolorowe skarpetki, za które usuwano z uczelni w Polsce w latach 50. XX wieku). Skarpetki występują jako ważny pasygraficzny element w literaturze i filmie - np.: „Pippi Långstrump" (Pippi Pończoszanka lub Fizia Pończoszanka) Astrid Lindgren - postać nietypowej dziewczynki, symbol wolności i zaprzeczenia stereotypom o zachowaniach i możliwościach rozwoju dziewcząt (dzieci w ogóle); lub brak skarpetek, niedopatrzenie "etykiety dżentelmena" na nogach samo-degradującego się Konsula w powieści „Pod wulkanem" Malcoma Lowry'ego. Nie przez przypadek dla tej wybranej dwójki bohaterów skarpetki stają się ważnym pasygraficznym przekazaniem informacji o sytuacji osobistej, społecznej, postawie życiowej czy charakterystyce osobowości. Każda skarpetka w innym kolorze (charakterystyczna też dla stroju błazna, chowającego mądrość pod przebraniem wesołka-szaleńca) czy brak skarpetek - to wyłom w „typowym ubiorze", znaku przynależności społecznej i akt demonstracji niezależności i oderwania od konwenansu czy stereotypowej przypisanej danej osobie roli.

Poprzez ubiór, pasygraficzne określanie się w przestrzeni wspólnej, następuje niewerbalna manifestacja postawy, w tym także przełamania charakterystycznych zachowań przypisanych wyglądowi w grupie społecznej, etnicznej czy kulturowej, a więc noszeniu w przestrzeni wspólnej w określony sposób typowego dla pozycji, urzędu, poglądów stroju, ubrania czy uniformu wraz z jego elementami i detalami. Ubiór jest pierwszą niewerbalną informacją, przekazującą całe mnóstwo danych o noszącej go osobie, już na pierwszy rzut oka zwykle czytelnych w swej podstawowej warstwie dla każdego, bez względu na język, jakim się posługuje.

PASYGRAFIA. SOLARIS VIII, (Femmage a Pussy Riot), 2012, kostka brukowa legginsy, gałaż brzozy, huby, ZUZANNA JANIN STUDIO
PASYGRAFIA. SOLARIS VIII,  (Femmage a Pussy Riot), 2012,
kostka brukowa legginsy, gałaż brzozy, huby,
ZUZANNA JANIN STUDIO

Wiedziały, o tym dobrze członkinie rosyjskiego feministycznego punkowego zespołu Pussy Riot, wykorzystując pasygrafię wielokolorowych strojów, swoistą „ikonografię" różnokolorowych ubrań, pończoch i kominiarek, do stworzenia własnego pasygraficznego znaku, marki artystycznej, nowoczesnego, kolorowego logo, wyróżniającego je w akcjach artystycznych o charakterze świadomych działań społecznych i politycznych. Przełamały w ten sposób tradycyjne stereotypy (podobnie jak pasygraficzny strój Pippi Långstrump), stworzyły „brand" aktywizmu grupy kobiet, nowoczesnego obrazu wolności, swobody, manifestu niezgody na formatowanie zachowań i wyglądu kobiet w konserwatywnym, zachowawczym dyskursie od-religijnym, wpływającym nie tylko na społeczeństwo, ale i politykę w Rosji, z której pochodzą. Ponadto skrywając się pod kolorową maską nadawały sobie miano i atrybuty „bohaterek", niczym herosi i heroski amerykańskich kreskówek; postaci, „które mogą zrobić wszystko". Znaczenie, atrakcyjność i symbolikę tej części ubrania (elastiki, legginsy, pończochy, barwne skarpetki, nakrycia głowy) wykorzystują także piosenkarze i muzycy, wplatając możliwości kostiumowo-estetyczne jakie daje ten materiał, w wolnościowy, postępowy, „genderowy" wizerunek artystyczny XX wieku: Madonna, David Bovie, Björk, Freddie Mercury.

Skarpety / skarpetki / pończochy / stópki / podkolanówki to ubranie pomiędzy tym, co widoczne, a tym, co skryte, to forma odzieży pomiędzy bielizną a ubraniem wierzchnim, jednocześnie łącznik między zakryciem skóry przed chłodem, a ochroną skóry przez ciężarem czy niewygodą obuwia oraz fizjologicznymi efektami potu, zapachu, brudu i czystości. To także coś, co widoczne - niewidoczne, którego krawędzie łączą się ze skrywanymi atrybutami cielesnej inności płci - ukrytą męską łydką czy damskim udem - zwykle skrytymi pod kolejną częścią ubioru: pod nogawkami spodni czy sukienką.

W tej części ubrania ponadto zastosowano „cud techniki" XX wieku - elastyczne nici i łączniki - który miał największy chyba, poza produkcją bawełny, wpływ na rozwój branży odzieżowej nowoczesnego świata. Rozwój ten z kolei zmodernizował i zrewolucjonizował codzienne życie ludzi, gdyż znaleziono sposób na utrzymanie części niesfornej odzieży na ciele w miejscu im przeznaczonym oraz, co ważne, na uwypuklenie kształtu ciała. Elastyczne materiały dały możliwość zastąpienia wyrzuconego przez postępowe sufrażystki uciskającego pętanego i pętającego gorsetu całym zestawem nowoczesnej odzieży niekrępującej ruchów, jednocześnie gloryfikującej naturalne kształty ciała, dającej swobodę poruszania, zmieniając wzorce urody, piękna i sposobu życia. Odtwarza to w sposobie ubierania się rewolucyjny charakter postępowych ruchów społecznych XX wieku. Począwszy do rewolucyjnej linii sukienek Lubow Popowej, poprzez modę mini, rewolucji seksualnej lat 60., i trwającej od 1968 roku genderowej rewolucji lat 70. i 80., uwidocznionych w kulturze muzycznej w głównych jej ośrodkach Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych.

PASYGRAFIA. SOLARIS. BOMBA II (Femmage a Hanna Arendt), 2006, ubrania, bielizna
ZUZANNA JANIN STUDIO (dzięki uprzejmości Galerii lokal_30, Warszawa)
PASYGRAFIA. SOLARIS. BOMBA II (Femmage a Hanna Arendt), 2006, ubrania, bielizna
ZUZANNA JANIN STUDIO (dzięki uprzejmości Galerii lokal_30, Warszawa)

Owe elastyczne części ubrań powstały dzięki rozwojowi produkcji gumy, czego nie da się oderwać od myślenia o niewolniczej pracy ludzi przy pozyskiwaniu kauczuku, szczególnie zaś od historii kolonii belgijskich w Kongo XIX wieku. To z kolei przywołuje nagłośnione ostatnio wiadomości o niewolniczej pracy w rosyjskich koloniach karnych podobnie jak to miało miejsce w Rosji carskiej w XIX wieku. Dziś uwięzione kobiety wykorzystywane są głownie do niewolniczej pracy w przemyśle odzieżowym, szyjąc mundury i uniformy robocze i więzienne).

Zderzenie betonowych modułów kostki brukowej z rozciągliwymi tkaninami daje możliwość wizualizacji owych napięć. Dzięki elastycznej „spoinie", jaką w moich pracach są właśnie nogawki rajstop, legginsów czy stopki skarpet, między ciężkimi klockami kostek wizualizują się przeciwstawienia - tworzą się zależności „pomiędzy" wartościami: twarda-miękka, szara-kolorowa, ciężka-lekka. W konstrukcjach nabierają znaczeń kontrasty między kierunkami góra-dół, geometryczne skosy, prostopadłości i równoległości, dynamiczne związanie i rozciąganie.

PASYGRAFIA SOLARIS V, (Hommage & Femmage a Oskar & Zofia Hansen), 2008, kostka brukowa, taśma klejąca budowlana, kula il
PASYGRAFIA SOLARIS V, (Hommage & Femmage a Oskar & Zofia Hansen), 2008,
kostka brukowa, taśma klejąca budowlana, kula iluzjonisty,
(dzięki uprzejmości Galerii lokal_30, Warszawa)

Praca ta ma dla mnie także ukryty głęboki wymiar polityczny i historyczny - to zderzenie miejskiej walki, lokującej się w stolicach, w ważnych ośrodkach urbanistycznych, gdzie wykorzystanie potencjału wspólnej tkanki przestrzeni miasta, pozwala zaistnieć protestom, manifestom niezgody i postulatom zmiany, a więc temu, co zawiera się w przytoczonej przez Davida Harveya w „Buncie miast" koncepcji, iż: „miejskie powietrze czyni wolnym", z sytuacją niewolniczo pracujących ludzi w odległych od centrów, geograficznie peryferyjnych miejscach czy krajach; z niemocą ludzi, którzy są izolowani, wykluczeni, pozbawieni prawa do walki i głosu.

Tak więc dziesięć rzeźb z tej serii powstało między bardzo osobistym doświadczeniem uwięzienia, zależności w kontekście kulturowym (przywołanych tu także w „hommage i femmage" każdej rzeźby), a doświadczeniem historycznym i społecznym wobec solidarności z wykluczonymi i świadomością opresji otaczającej nas rzeczywistości.

PASYGRAFIA. SOLARIS IX, (Femmage a Susan Sontag), 2013, kostka brukowa rajstopy, pończochy, (dzięki uprzejmości kolekcji Museum
PASYGRAFIA. SOLARIS IX, (Femmage a Susan Sontag), 2013,
kostka brukowa rajstopy, pończochy,
(dzięki uprzejmości kolekcji Museum Morbroisch, Leverkusen)

Tekst jest odautorskim komentarzem do wystawy i pochodzi z:

Zuzanna Janin "Nie minął czas okrutnych cudów. O nienarracyjności sztuki", fragment dysertacji doktorskiej - komentarza do prac z serii „SOLARIS", ASP Warszawa, Wydział Sztuki Mediów, Warszawa, listopad 2013.

 

Prace z cyklu "PASYGRAFIA SOLARIS" zostały pokazane na wystawie w dwóch odsłonach w listopadzie 2013 w Królikarni / Muzeum Narodowym w Warszawie i w styczniu - kwietniu 2014 w Muzeum Narodowym w Krakowie.